مستی جاودان!

عطر وجودت را این روزها

لا به لای تمام خاطراتم جا میگذاری.

من هنوز مدهوش ثانیه های عزیمت دل

می مانم و میخوانم و می سرایم.

زنده و پا برجا.

و تو چه سرفراز قد میکشی

بر بلندای سقفی از عشق.

غبار گرفته از غم روزگار

نوشته های غریب

روی سطر برجسته های

کاغذ بی خط.

در این دیار

حتی اگر بنویسی هم

نمی خوانندت

چه به اینکه

دست همسایه مامن واژه هایت شوند.

(شاملو از سالها پیش روزگار غریب ما را نوشته بود.چه قریحه ی آینده نگری!!!)

بعد نوشت:

دهانت را می بویند

مبادا گفته باشی دوست ات می دارم.

دلت را می بویند

         روزگار غریبی ست، نازنین

و عشق را

کنار تیرک راه بند

تازیانه می زنند.

          عشق را در پستوی خانه نهان باید کرد

در این بن بست کج و پیچِ سرما

آتش را

به سوخت بار سرود و شعر

     فروزان می دارند.

به اندیشیدن خطر مکن.

      روزگار غریبی ست، نازنین

آن که بر در می کوبد شباهنگام

به کشتن چراغ آمده است.

      نور را در پستوی خانه نهان باید کرد

آنک قصابان اند

بر گذرگاه ها مستقر

با کنده و ساتوری خون آلود

      روزگار غریبی ست، نازنین

و تبسم را بر لبها جراحی می کنند

و ترانه را بر دهان.

      شوق را در پستوی خانه نهان باید کرد.

کباب قناری

بر آتش سوسن و یاس

      روزگار غریبی ست، نازنین

ابلیسِ پیروزمست

سور عزایِ مارا بر سفره نشسته است.

  خدا را در پستوی خانه نهان باید کرد.

                                                     زنده یاد احمد شاملو.