رخنه ی پاییز

جایی میان هیاهوی هزاران خاطره

دست خالی

و هراسان از فردا.

چه بی تابم

و چه بی اختیار از هر آنچه زندگی است.

دوستت دارم

و این همان فردای آرزوی دیروز است.

عزیزترینم

چه میستانی از من

که اینگونه نبودنت

به نابودی میکشاندم.

و پاییز هم رسید.

کنار دستان بی انتها مهربانت.

وکنار دلی

که فرمانروای مطلقش شده ای.

فردیتم را ربوده ای.

و پیش عشقت

زانو زده ام.

در نهایت تواضع.

در کمال بندگی.

و کاش میدانستی

عشق نابت

چه تبلوری از جان ناچیزم

به صحنه کشیده است.